Verleden

Als kind was ik gefascineerd door de grote vragen van het leven. Die fascinatie nam ik mee in mijn studie Nederlands. Daar ontdekte ik hoe belangrijk woorden zijn om een wereld tevoorschijn te vertellen. Ik verdiepte dat inzicht in mijn studie theologie. Daar zocht ik uit hoe mensen hun leven inhoud en betekenis kunnen geven in een wereld die constant verandert. Door mijn werk in de medezeggenschap van een groot bedrijf, voor een aantal gemeenten en een adviesraad leerde ik hoe belangrijk het is om conflicten en belangentegenstellingen te overbruggen.

Via de wetenschap nam ik de afslag naar het onderwijs. De studenten die ik college gaf, hadden nauwelijks woorden tot hun beschikking om levensvragen te stellen. Ik wilde die woorden aan jongeren aanbieden en werd docent levensbeschouwing. Ik daagde jongeren uit om zichzelf te onderzoeken en de betekenis van hun leven te ontdekken.

Dat betekenis ook vorm kan krijgen in gebaren, symbolen en rituelen heb ik hier pas echt ontdekt. Dus was het een prachtige stap om ritueelbegeleider te worden.

Heden

Nu heb ik mijn praktijk: Leefgetijden ritueelbegeleiding. Als iemand me vraagt om een ritueel, zie ik dat als een eerste stap in een gezamenlijke zoektocht. Welk afscheid wil jij nemen? Hoe ziet dat eruit? Wie horen erbij? Uit welke bronnen put jij? Waar zit de kracht die jou helpt, dit afscheid te overleven, ook al kun je dat nu misschien nog niet geloven?

Steeds weer is er die verwondering om even zo dicht bij een ander mens te mogen komen, wensen en verlangens te ontdekken, en samen te zoeken naar antwoorden op de vragen die zich aandienen. Tijdelijk samen oplopen, stilstaan, en afscheid nemen. Iemand kan weer verder.

Toekomst

Een nieuwe zoektocht dient zich aan: een zoektocht met toekomstige vakgenoten. Ik verheug me op het delen van praktijkervaringen om van te leren, creatieve uitingen om van te genieten  en lastige vragen om van te groeien. Tijdelijk samen oplopen, zoeken, en als collega’s verder gaan.